கோலாலம்பூர் ஜன 9
அரசு ஊழியர்கள் தகுதியின் அடிப்படையில் பணியமர்த்தப்படுகிறார்கள் என்ற பொதுச் சேவைத் துறையின் (ஜேபிஏ) கூற்று ஆழமான குறைபாடுடையது மற்றும் நேர்மை மற்றும் சமத்துவக் கொள்கைகளுக்கு முறனானது என்று உரிமை கட்சியின் தலைவர் பேராசிரியர் டாக்டர் பி இராமசாமி தெரிவித்தார்.
சிவில் சேவையின் இன ரீதியாக- 78% மலாய்க்காரர்கள், 5.4% சீனர்கள், 3.4% இந்தியர்கள் மற்றும் மீதமுள்ளவர்கள் சபா மற்றும் சரவாக் பூர்வீகவாசிகள் – நிராகரிக்க முடியாத ஒரு அப்பட்டமான ஏற்றத்தாழ்வை இது பிரதிபலிக்கிறது.
மலாய்க்காரர் அல்லாத விண்ணப்பதாரர்களின் அதிக சதவீதங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதாக அரசாங்கம் கூறினாலும் (எ.கா., சீனர்களுக்கு 85%, இந்தியர்களுக்கு 65%, ஒராங் அஸ்லிக்கு 54%), இந்த புள்ளிவிவரங்கள் மலாய்க்காரர்கள் அல்லாதவர்களின் குறைந்த ஒட்டுமொத்த சேர்க்கையை மறைக்கின்றன.
அறுபது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, சிவில் சேவையில் சீன மற்றும் இந்தியர்களின் பிரதிநிதித்துவம் 5% மற்றும் 4% ஆக தேக்க நிலையில் உள்ளது, போலீஸ் மற்றும் ஆயுதப்படைகளைத் தவிர்த்து.
சிவில் சர்வீஸில் மலாய்க்காரர்கள் அதிக அளவில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வரும் நிலையில், ஆட்சேர்ப்பின் அடிப்படையாக தகுதி எப்படி இருக்க முடியும்?
இந்த மேலாதிக்கம் சுதந்திரத்தின் போது நடத்தப்பட்ட இன சமூக பேரத்தில் வேரூன்றி உள்ளது,
இது மலாய்க்காரர்களுக்கு அரசியல் மற்றும் நிர்வாகத்தில் முதன்மையை வழங்கியது.
அதே நேரத்தில் மலாய்க்காரர்கள் அல்லாதவர்களை பொருளாதார மற்றும் சமூகப் பின்னடைவுகளுக்குத் தள்ளியது.
இந்த ஏற்றத்தாழ்வு தொடர்கிறது, முறையான பாகுபாடுகளை நிவர்த்தி செய்வதற்கான அரசியல் மற்றும் நிர்வாக தயக்கத்தால் வலுப்படுத்தப்படுகிறது.
2023 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில், பினாங்கு மாநில அரசாங்கத்தில் பணியாற்றியபோது, சிவில் சேவையில் மலாய்க்காரர் அல்லாத பிரதிநிதித்துவம் இல்லாததை நிவர்த்தி செய்யுமாறு பிரதமர் அன்வார் இப்ராஹிமிடம் வலியுறுத்தினேன்.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, டிஏபி தலைமை அதை முறையாக எழுப்பாததால் எனது மேல்முறையீடு தனிப்பட்ட கருத்து என நிராகரிக்கப்பட்டது.
அதைத் தொடர்ந்து, நான் அம்னோ, பிகேஆர் மற்றும் அமானாவில் உள்ள தலைவர்களிடமிருந்து பின்னடைவை எதிர்கொண்டேன்.
டிஏபி அமைதியாகவே இருந்தது.
போக்குவரத்து அமைச்சர் அந்தோணி லோக் கூட எனக்கு எதிராக ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுப்பதாக சூசகமாகத் தெரிவித்தார்.
2023 மாநிலத் தேர்தலில் போட்டியிடுவதில் இருந்து நான் விலக்கப்பட்டதன் உச்சக்கட்டமாக அது இருந்தது.
இந்த காலம் ஒரு தொந்தரவான போக்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது: ஒரு காலத்தில் நேர்மைக்காக குரல் கொடுத்த டிஏபி, முறையான சமத்துவமின்மைக்கு உடந்தையாக வளர்ந்துள்ளது.
எம்.சி.ஏ உடன் ஒப்பிடுவது ஒரு குறையே; அது மேலும் மோசமாகி இருக்கலாம்.
மலாய்க்காரர்கள் அல்லாதவர்கள் அரசுப் பணியில் சேர விருப்பமில்லை என்று திரும்பத் திரும்ப வாதம் செய்வது ஒரு மேலோட்டமான சாக்கு.
இனத் தடைகள், மட்டுப்படுத்தப்பட்ட தொழில் முன்னேற்றம் மற்றும் மலாய்க்காரர் அல்லாதவர்களுக்கு எதிரான முறையான சார்பு ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, அவர்கள் தயங்குவதில் ஆச்சரியமில்லை.
சேர்பவர்கள் கூட பெரும்பாலும் கீழ்நிலைப் பதவிகளுக்குத் தாழ்த்தப்படுவதைக் காண்கிறார்கள், தலைமைத் துறைகள் அல்லது அமைச்சகங்களின் யதார்த்தமான வாய்ப்புகள் எதுவும் அங்கே இல்லை.
மலாய்க்காரர் அல்லாத தகுதி அல்லது ஆர்வத்தை கேள்விக்குள்ளாக்குவதன் மூலம் பன்முகத்தன்மை இல்லாததை நியாயப்படுத்துவதற்கு பதிலாக, அரசாங்கம் மறுக்க முடியாத யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டும்:
இன மற்றும் மத பாகுபாடு மலாய்க்காரர் அல்லாதவர்களை சிவில் சர்வீஸ் ஆட்சேர்ப்பு மற்றும் தொழில் முன்னேற்றத்தில் ஓரங்கட்டியுள்ளது.
தகுதியின் வெற்றுக் கூற்றுகளின் கீழ் மறைக்க முடியாத அநீதி இது.
இந்த வரலாற்றுத் தவறுகளை அரசாங்கம் ஒப்புக்கொண்டு, அவற்றைத் தீர்க்க உறுதியான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.
சீன மற்றும் இந்திய ஆட்சேர்ப்புக்கான ஒதுக்கீட்டு முறையை அறிமுகப்படுத்துவது அர்த்தமுள்ள தொடக்கமாக இருக்கும்.
இருப்பினும், இதற்கு அரசியல் தைரியம் தேவை-மதானி அரசாங்கம் இன்னும் நிரூபிக்க வேண்டிய ஒன்றாக இது உள்ளது.
மலேசியா ஒரு ஐக்கியமான மற்றும் சமத்துவ நாடாக முன்னேற வேண்டுமானால், சிவில் சர்வீஸ் ஆட்சேர்ப்பு மற்றும் பிற துறைகளில் உள்ள இனவெறி அம்பலப்படுத்தப்பட்டு ஒழிக்கப்பட வேண்டும்.
அப்போதுதான் உண்மையிலேயே அனைவரையும் உள்ளடக்கிய மலேசியா என்ற வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற முடியும் என்று அவர் சொன்னார்.